Η παλιά, κλασική ρήση λέει πως… «αυτός πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος». Και, βέβαια, χρησιμοποιείται ευρέως για όποιον προσπαθεί να πετύχει κάτι και τελικά εκείνο που καταφέρνει είναι το ακριβώς αντίθετο απ’ ό,τι ήθελε.

Αυτή η ρήση, λοιπόν, μου ήρθε αυθόρμητα στο νου τις προάλλες όταν διάβασα όχι ένα, αλλά πολλά σχόλια στη διεθνή ειδησεογραφία. Αφορμή τους ήταν κάποιες δηλώσεις αναφορικά με μια σύγκριση που, ως πρόσφατα, θα φαινόταν τουλάχιστον παράξενη και το αποτέλεσμά της θα χαρακτηριζόταν εύκολα ως αντιφατικό.

Καλύτερα, όμως, να τα πάρουμε από την αρχή: η σύγκριση έχει να κάνει με το κόστος ενός project που είτε το διεκπεραιώνουν άνθρωποι είτε μηχανές. Κι ενώ όλοι περιμένουμε (και οι πάροχοι το διαφημίζουν με ιδιαίτερη θέρμη) οι μηχανές να κοστίζουν τελικά φτηνότερα, συμβαίνει το αντίθετο: οι άνθρωποι είναι -για την ώρα, τουλάχιστον- η φτηνότερη λύση. Πιθανότατα για μονάχα λίγο καιρό, πιθανότατα για συγκεκριμένες εργασίες, αλλά σήμερα αυτό ισχύει.

Και τον ‘ασκό του Αιόλου’ με τις ‘προσγειωμένες’ δηλώσεις, δεν τον άνοιξε όποιος κι όποιος, αλλά ένα προβεβλημένο στέλεχος του οικοσυστήματος, ο Bryan Catanzaro, Vice President of Applied Deep Learning στην Nvidia, τον κολοσσό των μικρο-επεξεργαστών, που βρίσκεται πίσω από κάθε μεγάλο project σήμερα, ανά τον κόσμο.

Τι μας είπε, λοιπόν, αυτός ο καλός άνθρωπος; Πως, για τη δική του ομάδα, το κόστος των μηχανών είναι σήμερα πολύ υψηλότερο από εκείνο των ανθρώπων, για την ίδια δουλειά… Και δεν είναι ο μόνος – κάμποσοι άλλοι συμφωνούν πως, για την ώρα, ξοδεύουν περισσότερα στις μηχανές. Κάτι τέτοιο δεν πρέπει να μας παραξενεύει: σύμφωνα με την έγκυρη αμερικανική ειδησεογραφική ιστοσελίδα Axios, η οποία επικαλείται στοιχεία της Gartner, οι παγκόσμιες δαπάνες για ΙΤ αναμένεται να φτάσουν στο τέλος του χρόνου τα 6,31 τρισεκατομμύρια δολάρια, σημειώνοντας αύξηση 13,5% σε σύγκριση με το 2025.

Η αιτία προφανής: η ψηφιοποίηση των πάντων δεν αφήνει κανέναν μας, πολύ δε περισσότερο τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς, αλώβητο… Νέες υποδομές – κατάλληλες για τη νέα εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης και των ‘πρακτόρων’, καινούριο λογισμικό, ‘φρέσκα’ συμβόλαια με τους παρόχους για τις ‘φρέσκες’ και αναβαθμισμένες δυνατότητες, ταχύτατες συνδέσεις με τον υπόλοιπο κόσμο, εκεί έξω, θεωρούνται πλέον εκ των ων ουκ άνευ για όλους, με αποτέλεσμα να ανεβαίνει ο λογαριασμός. Ο ένα μετασχηματισμός διαδέχεται τον άλλο και -όπως το έχουμε γράψει ξανά και ξανά σ’ αυτή τη στήλη- το ‘ταξίδι’ δεν έχει τέλος…

Μάλιστα, όπως ‘κατέθεσε’ και το Forbes, πριν από λίγες ημέρες στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης και της αναγνώρισης των νέων τάσεων, ειδικά οι νέες επιχειρήσεις δαπανούν κατά προτεραιότητα πολύ περισσότερα χρήματα στις μηχανές, παρά στην εκπαίδευση των ανθρώπων που θα τις ‘τρέξουν’. Αυτό δεν είναι κακό, βεβαίως, αρκεί να έχει θετικό αντίκτυπο στο ROI του οργανισμού – κάτι που θα φανεί τους επόμενους μήνες. Αυτές οι αυξημένες επενδύσεις πρέπει να φέρουν μικρή έστω εξοικονόμηση πόρων, ενίσχυση της παραγωγικότητας πιθανώς και έναρξη νέων γραμμών παραγωγής, έγκαιρη είσοδο με καινοτομικά προϊόντα και υπηρεσίες στην αγορά, αυξημένα έσοδα και κέρδη.

Καλές, βεβαίως, οι επενδύσεις -έστω κι αν κοστίζουν κατιτίς παραπάνω, τώρα που οι τιμές των chips, όπου κι αν τα βρεις, έχουν πάρει την ανηφόρα, λόγω της μεγάλης ζήτησης- αλλά για την ώρα τα έξοδα είναι μεγαλύτερα από τα έσοδα… Κι εδώ, όπως λένε οι ειδήμονες, χρειάζεται στρατηγική. Βεβαίως είναι πλεονέκτημα να ξεκινάς κάτι καινοτομικό νωρίς (τους early adopters πολλοί εμίσησαν – εκ των υστέρων), καθώς ‘πιάνεις στασίδι’ στην αγορά, αν το προϊόν ή η υπηρεσία που παρουσιάζεις, αξίζει. Όμως, η επένδυση από μόνη της δεν εξασφαλίζει απαραίτητα την επιτυχία του project και την επιβίωση του επενδυτή…

Καλές οι υποσχέσεις για μείωση του εργασιακού κόστους, έλα όμως που πρέπει πρώτα να πληρωθούν οι νέες υποδομές, η αυξημένη κατανάλωση ενέργειας, οι νέες άδειες χρήσης και τόσα άλλα. Για παράδειγμα, τόσοι και τόσοι έχουν επενδύσει στα LLMs, με την ελπίδα να αλλάξει η τύχη τους και όντως αυτό έχει γίνει, αλλά για λίγους. Οι υπόλοιποι; Στην ‘Κατάκτηση της Δύσης’, τα περισσότερα χρήματα δεν τα έβγαλαν οι χρυσοθήρες, αλλά εκείνοι που τους πουλούσαν ρούχα εργασίας (βλέπε, Levis) και όπλα (βλέπε, Winchester). Θέλει προσοχή, λοιπόν, υπομονή και επιμονή, ορθή κρίση και τύχη, για να αλλάξει η τύχη!