Πριν από κάμποσα χρόνια, μιλούσα στο πλαίσιο μιας συνέντευξης με έναν ηλικιωμένο και προφανώς πολύπειρο ξένο καθηγητή πανεπιστημίου, όταν -ανάμεσα στα πολλά- η κουβέντα ήρθε στα ρομπότ, που τότε είχαν αρχίσει να κάνουν ολοένα και πιο έντονη την παρουσία τους, προκαλώντας κάποια ανησυχία κι όχι πάντα ευνοϊκά σχόλια εκ μέρους της κοινής γνώμης.
‘Εσύ ανησυχείς;’ με ρώτησε ο καλός άνθρωπος. ‘Λιγάκι…’ παραδέχτηκα, αμήχανα. ‘Να μην ανησυχείς!’ χαμογέλασε καθησυχαστικά «Και να θυμάσαι ότι τα ρομπότ θα αξιοποιηθούν κυρίως στα 3D...’ για να διευκρινίσει, βλέποντας το απορημένο βλέμμα μου, ‘σε εργασίες που είναι Dirty, Dull ή Dangerous’, δηλ. βρώμικες, βαρετές ή επικίνδυνες…
Τον θυμάμαι συχνά τον καθηγητή, κάθε που διαβάζω για νέες εφαρμογές ρομποτικών συστημάτων, και τον μνημονεύω σε κάθε ευκαιρία, όμως, αρχίζω πλέον να πιστεύω ότι η σύγχρονη πραγματικότητα αρχίζει να ξεπερνά την αισιοδοξία του και τον κανόνα των 3D… Δείτε, για παράδειγμα, τι συνέβη στα World Humanoid Robot Games, που έγιναν πρόσφατα (τέλη Αυγούστου) στο Πεκίνο, όπου δοκιμάστηκαν -σύμφωνα με τους οργανωτές- ‘τα όρια της τεχνολογίας και της καινοτομίας’.
Μ’ άλλα λόγια, τα περισσότερα από 2000 ανθρωποειδή ρομπότ (αριθμός-ρεκόρ, με τα περισσότερα κινεζικά, προφανώς) που διαγωνίστηκαν έτρεξαν, πήδηξαν, πυγμάχησαν, χόρεψαν, έπαιξαν πινγκ πονγκ και τένις μαζί με ανθρώπους και συμμετείχαν είτε αυτόνομα (σχεδόν τα μισά) είτε καθοδηγούμενα από τους εκπαιδευτές τους (πάνω από 650 ομάδες έλαβαν μέρος) σε 50+ αγωνίσματα, όπου έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αντιγράψουν όσο γίνεται καλύτερα αυτά που κάνουν και οι άνθρωποι-αθλητές.
Μερικά, μάλιστα, ξεπέρασαν τα ίδια τα πρότυπα τους: δυο από αυτά, κατόρθωσαν να τρέξουν τα 100 μ. σε χρόνο καλύτερο από τα 9,58 δευτερόλεπτα του παγκόσμιου ρεκόρ, που κρατάει από αρκετά χρόνια ο Usain Bolt. Αμφότερα είχαν, βέβαια, κάποιο πρόβλημα με το φρενάρισμα, μετά τον τερματισμό, κι ‘έσκασαν’, στα προστατευτικά στρώματα, που είχαν τοποθετήσει επί τούτου οι διοργανωτές, αλλά αυτή είναι μια τεχνική λεπτομέρεια, που αργά ή γρήγορα θα ρυθμιστεί. Το ίδιο συνέβη και στον δρόμο 400 μ, όπου ένα ρομπότ εξέπληξε τους πάντες καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ του Νοτιοαφρικανού Wayde van Niekerk, με χρόνο κάτω από τα 39,7 δευτερόλεπτα.
Μάλιστα, τα αθλητικά αγωνίσματα δεν ήταν το μόνο ενδιαφέρον ‘συστατικό’ των Humanoid Games, καθώς αυτοί περιλάμβαναν και ανταγωνιστικές δοκιμασίες σε πιο ‘εφαρμοσμένες’ δεξιότητες, όπως πχ. η φόρτιση ηλεκτρικών αυτοκινήτων (αν για τους ανθρώπους κάτι τέτοιο μάλλον είναι ‘παιχνιδάκι’, για ένα ρομπότ απαιτεί συνδυασμό υπολογιστικής όρασης, μηχανικής κίνησης για να ευθυγραμμιστεί ο ρευματοδότης με την είσοδο και κατάλληλης πίεσης για να ‘κλειδώσει’ και να ξεκινήσει η παροχή ρεύματος), η διανομή γευμάτων σε ένα εστιατόριο, η αντίδραση σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, αλλά και η εργασία σε βιομηχανίες ή αποθήκες, σε συγκεκριμένες αποστολές.
Τώρα, θα μου πείτε και με το δίκιο σας πως όλα αυτά τα ‘αθλήματα’ είναι επιδείξεις, στις οποίες οι κατασκευαστές δείχνουν τι μπορούν να καταφέρουν τα ανθρωποειδή τους. Σωστό μεν, όμως ο ανταγωνισμός σε τέτοιες εκδηλώσεις ‘κτυπάει κόκκινο’, καθώς αποτελούν αναγκαίο συστατικό για αλλαγές, βελτιώσεις και πιθανό ορισμό νέων στόχων. Άλλωστε, αυτό το παραδέχονται και οι ίδιοι – το Reuters επικαλείται δήλωση ενός επικεφαλής κινεζικής κατασκευάστριας που τονίζει ότι η πραγματική δουλειά θα γίνει μετά το τέλος των αγώνων, όταν θα πωληθούν τα πρώτα ρομπότ και θα κληθούν να λύσουν τα όποια προβλήματα των πελατών στην πράξη.
Να σημειώσουμε, πάντως, πως οι Κινέζοι -που, σύμφωνα με τις διεθνείς στατιστικές, κυριαρχούν στον χώρο των ανθρωποειδών ρομπότ, με το 90% των περίπου 13.000 που πωλήθηκαν τον τελευταίο χρόνο να έχει κατασκευαστεί σε κινεζικά εργοστάσια- έχουν αναγάγει σε στρατηγική επιλογή τους την εξοικείωση του πληθυσμού με αυτά τα συστήματα και μάλιστα ‘εξ απαλών ονύχων’. Πρόσφατο, εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο στο Technology Review του ΜΙΤ περιέγραφε ως χαρακτηριστική εφαρμογή αυτής της πενταετούς διάρκειας στρατηγικής, μια εκδήλωση στη Σαγκάη, που έμοιαζε περισσότερο με τοπικό ‘τεχνολογικό πανηγύρι’, από το οποίο δεν έλειπαν ούτε τα ρομποτικά ‘κατοικίδια’.
Εκπρόσωποι των εταιριών έδειχναν με απλά λόγια στα παιδιά και τους συνοδούς τους πώς να τα ελέγξουν και να τους ‘μάθουν κόλπα’, ενώ υπήρχε και δυνατότητα αγοράς, όχι βεβαίως των μεγάλων ανθρωποειδών, αλλά κάποιων μικρότερων και φτηνότερων μοντέλων robotic pets. Κι έπειτα θα αναρωτιόμαστε γιατί οι Κινέζοι έχουν ‘ανέβει πίστα’…
