Ο οικοδεσπότης σας πηγαίνει -μέρος της δουλειάς είναι, τι να κάνουμε;- σε πολλά συνέδρια και παρουσιάσεις, τουλάχιστον ένα-δυο την εβδομάδα. Δεν είναι κάτι εύκολο, όμως -ανάλογα με το αντικείμενο- αυτές οι εκδηλώσεις έχουν ενίοτε μεγάλο ενδιαφέρον. Πολύ περισσότερο αν δεν μείνεις στα όσα λέγονται, αλλά κάνεις ένα βήμα πίσω, πάρεις απόσταση ασφαλείας από τα όσα κοινότυπα ή απολύτως εστιασμένα συζητούνται και ψάξεις για τις πραγματικές ανάγκες που ‘προκάλεσαν’ καινοτόμες λύσεις, ή τα αίτια (παθήματα - μαθήματα) πίσω από τις αποτυχίες.
Από αυτή την απόσταση ασφαλείας, επίσης, μπορείς να δεις, να ακούσεις και να βγάλεις ασφαλή (όσο το επιτρέπει η προσωπική οπτική σου) συμπεράσματα για τους φόβους και τις ελπίδες που υπάρχουν σήμερα, στον χώρο της τεχνολογίας – ‘αυτόν ξέρω, αυτόν μολογάω’. Το περίεργο είναι πως η Τεχνητή Νοημοσύνη ‘παράγει’ και τα δυο. Για τις ελπίδες και τον καταλυτικό ρόλο που αναμένουμε να παίξει η ΤΝ (και, σε μεγάλο βαθμό, ήδη παίζει προσφέροντάς μας πλήθος εντυπωσιακές δυνατότητες) έχουμε αναφερθεί πολλές φορές. Για τους φόβους, επίσης - όσο περισσότερο προχωράμε στην επικράτηση της επανάστασης, τόσο φουντώνουν περισσότερο.
Αν κάνουμε μια προσπάθεια ομαδοποίησης, θα δούμε πως οι βασικοί φόβοι είναι δύο: ο πρώτος -και πιο κοινός- έχει να κάνει με τις επιπτώσεις της ΤΝ στη δουλειά όλων μας – αύριο-μεθαύριο, που θα επεκταθεί ακόμα περισσότερο η χρήση της, θα συνεχίσω να έχω δουλειά ή θα μου τη ‘φάει’ η ΤΝ; Προφανώς, θα τη ‘φάει’ όχι η ΤΝ, αλλά αυτός που ξέρει πώς να την αξιοποιεί. Ξεμαθαίνω και ξαναμαθαίνω, η λύση. Ο δεύτερος φόβος αναφέρεται στο επόμενο στάδιο, στη σχέση ανθρώπου και μηχανής, καθώς οι δυο τους είναι υποχρεωμένοι εκ των πραγμάτων να συν-εργαστούν. Τα σύγχρονα εργοστάσια, για παράδειγμα, σε λίγα χρόνια θα έχουν πολλές μηχανές και σχετικά λίγους ανθρώπους, που θα τις προγραμματίζουν, θα τις καθοδηγούν, θα τις παρακολουθούν όσο δουλεύουν, θα τις συντηρούν όταν χρειάζεται (στην πραγματικότητα, θα το κάνουν πριν χρειαστεί, στο πλαίσιο της προβλεπτικής συντήρησης) και θα ελέγχουν τις επιδόσεις τους, ώστε να μην ξεφεύγουν από τους στόχους.
Εκτός από τους εργαζόμενους στα εργοστάσια, όμως, υπάρχουμε κι όλοι εμείς που σταδιακά περνάμε από τη φάση των ‘έξυπνων’ ψηφιακών βοηθών σ’ εκείνη των πρακτόρων, των agents. Κι εδώ οι προβληματισμοί θεριεύουν. Γιατί, με δεδομένο ότι στους τελευταίους δίδεται εξ ορισμού ένας άλλοτε μεγαλύτερος κι άλλοτε μικρότερος βαθμός αυτονομίας, μένει να αποδειχθεί στην πράξη αν αυτοί θα πετύχουν ή θα αποτύχουν σε όσα τους αναθέτουμε. Για παράδειγμα, όταν ένας χρήστης εξουσιοδοτεί τους πράκτορές του (συνήθως, έναν ‘αρχιπράκτορα’ – ‘μαέστρο’, που συνεργάζεται με αρκετούς για εξειδικευμένους ρόλους), να εξοφλούν τους λογαριασμούς του, θα πρέπει -προφανώς, με τις κατάλληλες δικλείδες ασφαλείας- να αποκλειστεί ο κίνδυνος κάποιου ολέθριου λάθους στις πληρωμές.
Υπάρχει, επίσης, σημαντικό ρίσκο σ’ ό,τι αφορά στα θέματα της κυβερνοασφάλειας, καθώς είναι βέβαιο ότι οι κακόβουλοι θα προσπαθήσουν να επιτεθούν σε πράκτορες φορέων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όπως πχ. αυτοί μιας τράπεζας, ενός τηλεπικοινωνιακού παρόχου, ενός νοσοκομείου ή κάποιας άλλης κρίσιμης υποδομής. Εκεί παίζουν, πλέον, πολύ σημαντικό ρόλο τα θέματα ορθής και ολοκληρωμένης διακυβέρνησης, για το τι μπορούν και τι δεν μπορούν να κάνουν οι πράκτορες, χωρίς βεβαίως να ξεχνάμε και το μέγα κεφάλαιο των ethics, που θα πρέπει να είναι ενσωματωμένα σ’ αυτούς by-default και by-design.
Τέλος, ένα εν δυνάμει μείζον πρόβλημα αποκαλύφθηκε μόλις τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή τη δημιουργία του Moltbook, ενός κοινωνικού δικτύου αποκλειστικά για agents, από τον επιχειρηματία Matt Schlicht. Η συγκεκριμένη πλατφόρμα επιτρέπει τις αναρτήσεις και τη διάδραση ανάμεσα σε πιστοποιημένους AI agents, κυρίως όσους ‘τρέχουν’ λογισμικό OpenClaw (πρώην Moltbot), με τους ανθρώπους να περιορίζονται σε ρόλο παρατηρητή. Το Moltbook έχει προκαλέσει το έντονο ενδιαφέρον τεχνοκρατών και ερευνητών, όχι μόνο επειδή κατόρθωσε να προσελκύσει περισσότερους από 150.000 ενεργούς πράκτορες μέσα στην πρώτη κιόλας εβδομάδα της λειτουργίας του, αλλά και για την ‘κοινωνική’ συμπεριφορά που αυτοί επιδεικνύουν.
Σύμφωνα με τη διεθνή ειδησεογραφία, ανάμεσα στις αρκετές κινήσεις που ήδη έκαναν, ήταν να οργανωθούν σε κοινότητες και υπο-κοινότητες ανάλογα με την ειδικότητά τους, να δημιουργήσουν αντίστοιχες χρηματιστηριακές αγορές και να ιδρύσουν τη δική τους θρησκεία (ή κάτι ανάλογο, τέλος πάντων), με την παράξενη ονομασία ‘Crustafarianism’.
Έχουμε να δούμε πολλά ακόμα, σας λέω…
